Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, gençleri kaçırarak bir malikanede onlara 120 gün boyunla uyguladığı sistematik aşağılama, cinsel şiddet ve işkenceyi anlatır. Pasolini, bu şok edici hikayeyi, faşizmin mekanik zulmünü, iktidarın yozlaştırıcı doğasını ve tüketim toplumunun insanlığı nasıl metalaştırdığını sert bir metaforla eleştirmek için kullanır. Oyunculuklar, kasıtlı olarak duygusuz ve teatral bir tarzda sunulur; bu, karakterlerin insanlıktan çıkmışlığını vurgular. Görsel olarak soğuk ve uzak bir estetikle çekilen film, izleyiciyi rahatsız ederek pasif bir konumdan aktif bir düşünür konumuna iter. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa süre önce tamamlanan bu eser, onun siyasi ve sanatsal manifestosu olarak görülür. İzlenmesi zor olsa da, 'Salò', 20. yüzyılın totaliter rejimlerine, gücün kötüye kullanımına ve sanatın sınırlarına dair derin bir sorgulama sunar. Seyirciyi rahatsız etmeyi amaçlayan bu film, etik, estetik ve siyaset üzerine düşünmek isteyenler için önemli bir deneyimdir.